Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

mortification....

όλο αυτό το προτσές
με τα δεύτερα του χρόνου
που μέσα τους τρώγεσαι
και γράφεις
πιέζοντας το μολύβι-ορυκτό άνθρακα-
στο χαρτί,,ξύλο του δάσους
που κόπηκε βίαια
τρομάζοντας σκιουράκια τριγύρω,,
ταιριάζοντας λέξεις
από γράμματα που κουβάλησαν
υπάκοοι στρατιώτες
ψάχνοντας τις αποθήκες της μνήμης,
χωρίς νάχεις περάσει
βάρδιες σ ανθρακωρυχείο
χωρίς χάδι να δώσεις
στου χαρτιού σου το δέντρο
χωρίς να χαρίσεις μιά άδεια
στους στρατιώτες του νου σου
ή να τους πας για ένα ποτό
εγωπαθή,,,
όλο αυτό το προτσές
ούτε ταπείνωση,ούτε εξαγνισμός
παρά πληγές συγκεντρωμένες
που τις περνάς βερνίκι-ειρωνεία
πάνω στο καιρό...

1 σχόλιο:

Leigh-Cheri είπε...

Σήμερα το πρωί, μετά το καθιερωμένο μου τρέξιμο, κάθισα σ' ένα δέντρο για διατάσεις και μου ήρθε στο μυαλό το ποίημα. Σκέφτηκα ότι τα μολύβια είναι από τα αγαπημένα μου αντικείμενα. Το ίδιο και το χαρτί. Το συγκεκριμένο δέντρο δε νομίζω βέβαια πως θα το έκοβε κανείς για τέτοια χρήση. Το πολύ πολύ να το κόψει όπου να 'ναι κάνας δήμαρχος για να βάλει στη θέση του καμιά μαρμάρινη εικαστική παρέμβαση στην παραλία για να την εξωραΐσει, όπως συνηθίζει τελευταία.
Όπως και να 'χει, εγώ το χάιδεψα...:-)